Małgorzata Gorzelewska-Namiota/ W co się bawimy?/ obiekty, malarstwo

Małgorzata Gorzelewska-Namiota

Ur. 1984 r. Studiowała malarstwo i grafikę na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 2008 r. obroniła tytuł magistra sztuki z grafiki warsztatowej. Tytuł doktora sztuki w dziedzinie sztuk plastycznych obroniła pod kierunkiem prof. Stanisława Baja w 2014 roku na ASP w Warszawie. W 2024 r. Rada Dyscypliny Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie nadała jej tytuł doktora habilitowanego w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki za pracę hab. pt. „Czy artystce wolno być matką?”. Zatrudniona na stanowisku profesora uczelnianego na Wydziale Artystycznym UMCS w Katedrze Intermediów. Zasiada w Radzie Naukowej Szkoły Doktorskiej Nauk Humanistycznych i Sztuki UMCS.

Brała udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą (Malezja, Ukraina, Niemcy, Belgia, Bułgaria, Macedonia, Chiny, Węgry, Rumunia). Zorganizowała 12 wystaw indywidualnych. Jest laureatką nagród i wyróżnień m.in.: Wyróżnienie Honorowe w „7. Międzynarodowym Biennale Miniatury” – Częstochowa (2012); I Nagroda na „Biennale Młodych – Piękne Sztuki” -Radomsko (2012); Nagroda Prezesa ZPAP Okręgu Bydgoskiego w II Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. Leona Wyczółkowskiego, Bydgoszcz (2016); Nagroda Prezydenta Miasta Radomia w „Ogólnopolskim Biennale Sztuki – 44. Salonie Zimowym” – Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu (2016). Jej prace znajdują się w zbiorach państwowych i prywatnych w Polsce oraz za granicą.

Maluje, tworzy obiekty i instalacje.
Jej prace naznaczone są wątkiem osobistym.

od Autorki
Gdy na świat przyszły moje dzieci – zawładnęły moim czasem i przestrzenią. Będąc zawieszona pomiędzy opieką i usłużnością w ich pierwszych latach życia a nieodpartą potrzebą tworzenia, znalazłam w macierzyństwie źródło inspiracji. Bycie matką wyzwala we mnie całe spektrum różnych emocji. Od błogiego uczucia spełnienia i czystej radości, przez strach związany z odpowiedzialnością za drugiego człowieka, po frustrację w chwilach bezsilności. W świecie idealnych matek, kreowanych przez media społecznościowe, przyznaję się do porażek, błędów i nieidealnego macierzyństwa, jednocześnie nie wypierając się bezwarunkowej miłości do dzieci.
Mimo, że tworzyłam na podstawie własnych doświadczeń i obserwacji, to odniosłam się do problemów, które dotykają każdego człowieka, nie tylko rodzica. Wróciłam do własnego dzieciństwa i przyjrzałam się jego długofalowym wpływom na resztę już dorosłego życia. Zanegowałam funkcjonujący w kulturze wzorzec Matki-Polki. Pokazałam macierzyństwo, takie jakie jest, z całym jego zapleczem, rutyną i zmęczeniem.
Córkę i syna przedstawiłam jako indywidualne jednostki, które przeciwstawiają się różnym zewnętrznym wpływom, w szczególności na płaszczyźnie edukacji plastycznej. Jest to ważne dla mnie nie tylko jako matki, ale również jako dydaktyka. Często z niewypowiedzianym zachwytem przyglądam się podejściu moich dzieci do aktu tworzenia i traktuje je jako potencjalnych odbiorców sztuki.
Tytuł wystawy „W co się bawimy?” to słowa wypowiadane przez dzieci, które świat poznają przez zabawę. Przetwarzając zabawki w obiekty artystyczne, buduję ich nowe znaczenie i mogę wypowiadać się na tematy związane z macierzyństwem, wpływem dzieciństwa na kształtowanie się osobowości człowieka i krzywdą wobec dzieci.